Storythai

นิสัยเสียที่เกี่ยวกับกล้องอย่างนึงของเราก็คือ ใจง่าย

เช่นว่า เราบังเอิญไปเจอรูปภาพรูปนึง และตามความคิดของเรา เราว่ามันสวยมาก อันที่จริงคำว่าสวยนั้นอาจไม่ใช่คำที่ถูกต้อง คำว่าสวยนั้นออกจะเป็นคำที่มีความหมายใหญ่เกินกว่าตัวมันเองจะรับไหวเสียด้วยซ้ำ แต่ว่าน่าเสียดายที่เราไม่สามารถหาถ้อยคำที่เหมาะสมมาบรรยายความรู้สึกเราได้ เอาเป็นว่ารูปดังกล่าวทำให้ความรู้สึกของเราเกิดปฏิกิริยาต่อตัวมันเอง—ทำให้เรารู้สึกถึงความรู้สึกของเราได้—หากจะให้กล่าวอย่างใกล้เคียงที่สุด

เหตุผลหลักที่เราให้เราถูกใจรูปนั้นส่วนใหญ่เป็นเพราะสีของภาพ เรื่องราวในรูปนั้นจะตามมาทีหลัง ต่อจากนั้น สิ่งที่เราจะทำต่อมา คือการหาข้อมูลให้ได้ว่ารูปนั้นถูกถ่ายโดยกล้องใด อาจจะด้วยความคิดที่ว่าบางทีเราเองก็อาจจะสามารถสร้างรูปที่มีสีนำนองนั้นขึ้นเองได้บ้าง หรืออาจจะด้วยความที่ไม่รู้ว่ารูปที่เราเห็นอยู่นั้น กว่าจะออกมาเป็นรูปอย่างที่มันเป็นอยู่ ผู้ถ่ายต้องใช้ความสามารถและความตั้งใจเพียงใด เราพยายามขนขวาย อยากเป็นเจ้าของและต้องการครอบครองอย่างหน้ามืดตามัว ไม่สนใจสิ่งใด

ทั้งที่แต่ก่อนทำเป็นพูดดีอวดฉลาดกับเพื่อนคนนึงว่าโลโม่ไม่ใช่แฟชั่น แต่เหมือนเราจะกลืนคำพูดตัวเองลงคอไปอย่างหน้าตาเฉยเสียแล้ว


ความคิดทั้งหมดที่อยู่ข้างบนเกิดขึ้นมาจากการที่ตอนนี้เรามีความรู้สึกอยากครอบครองกล้องตัวใหม่อีกแล้ว(แฮ่ๆ) แต่เราจะค่อยๆทำความรู้จักกับมันไปเรื่อยๆ พยายามใจเย็นและคิดให้ดีก่อนที่จะหมั้นหมายกับมันอย่างแน่นอน จะได้ไม่ต้องมานั่งน้อยใจกับความใจง่ายของตัวเองอีก

และนี่ก็คือหน้าตาของเจ้ากล้องตัวที่ว่า มันชื่อ Contax Aria เป็นกล้องฟิล์ม





ราคาก็สาหัสเอาการอยู่ ก็ดูกันต่อไป (เริ่มหยอดกระปุก)



ป.ล. นี่เอนทรี่สุดท้ายแล้ว ย้ายไป(กับเค้าด้วยคน)ที่ http://cyphoncofe.wordpress.com นะคะ (แต่ก็ยังไม่ได้เขียนอะไรหรอก)